curvature 2010

Καμπυλότητα 2010
άμμος και ακρυλικό σε χαρτόνι (53x75 / F:57x80x3)
TX: υπογεγραμμένο με μαρκαδόρο κάτω δεξιά της εικόνας καθέτως στα Αγγλικά, (tita ‘10),

Στα ζωγραφικά της έργα η Τίτα Σταύρου επικεντρώνεται στην θεματική της αφαίρεσης με τη λογική της ματιέρας των μεικτών υλικών. Ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο φτιάχνει την εικόνα της είναι μία καταγραφή που στοχεύει σ’ ένα είδος αρμονίας τελείως προσωπικής. Η διαδικασία είναι μία συνεχής πρόσθεση και αφαίρεση. Το έργο προκύπτει από ένα είδος αυθορμητισμού ο οποίος εναλλάσσεται από νοητικές επιλογές. Η ζωγράφος προσπαθεί να μην επεμβαίνουν συναισθήματα ώστε άσκεπτα το υποσυνείδητο, η βαθύτερη γνώση, να καθοδηγεί το έργο. Έτσι ελπίζει στην εικαστική καταγραφή πνευματικών στοιχείων που όταν ανακαλύπτονται να ξαφνιάζουν την ίδια και τον θεατή. Αυτό είναι που για την Σταύρου έχει νόημα. Όλα τα υπόλοιπα είναι εξωτερικοί παράγοντες, στείροι κι επιφανειακοί που υποπτεύεται ότι θολώνουν την καθαρότητα του υποσυνειδήτου.

§ Η σύνθεση του έργου ορίζεται από την αυθόρμητη χειρονομία. Η ζωγράφος εμπνέεται από τα ίδια τα υλικά που δημιουργούν ανάγλυφη ματιέρα και από λυρικά στοιχεία της ανατολικής ζωγραφικής σε συνδυασμό με την μεταπολεμική ευρωπαϊκή αφαίρεση . Ο θεατής, που γνωρίζει το ευρύτερο έργο της, μπορεί να διακρίνει ότι η Σταύρου αφορμείται από μία βάση ψυχρών τόνων και προχωρεί εισάγοντας θερμά στοιχεία. Στο παρόν έργο, από τις αλλεπάλληλες επεμβάσεις παρέμεινε μία αχνή κι ελαφριά καμπύλη, που δεν είναι ούτε τοπίο ούτε αντικείμενο. Η μαλακή αυτή φόρμα δίχως αιχμές και εντάσεις αιωρείται σε ένα άυλο σύμπαν. Η πρόκληση ήταν ότι ενώ δημιουργήθηκε από ένα υλικό που προεξέχει από την επιφάνεια δηλαδή εξ' ολοκλήρου χειροπιαστό έπρεπε να ακυρώνει την ύλη. Έτσι συνεχώς διορθωνόταν, το υλικό ερχόταν και έφευγε ώστε να καταλήξει σε μία απόλυτα προσωπική απόφαση. Μία διαρκής μεταβαλλόμενη ισορροπία που επιζητεί την αποδοχή που ο θεατής ανασύρει από τον εαυτό του.

§ Την Σταύρου κατά βάση ενδιαφέρει να υπονοούνται τα πράγματα. Οτιδήποτε κραυγαλέο είναι κατ' αυτήν η εύκολη λύση. Αν και η σύνθεση βρίθει από αντιθέσεις φωτός και σκιάς, η πρώτη εντύπωση είναι σε κατάσταση ήπια και υποτονική χρωματικά. Η Σταύρου θα ήθελε ο θεατής -αν σταματήσει- να καθίσει όχι επειδή τον τράβηξε κάτι με την πρώτη ματιά, αλλά γιατί θα μπει σε μια διαδικασία αναζήτησης με αφορμή την εικόνα. Επιπλέον, εμπεριέχεται χρωματικά το χρυσό ως δυσεύρετο και πολύτιμο στοιχείο αλλά και παραπλανητικό ίσως. Όπως όλα τ’ αφηρημένα έργα της, δεν απωθούν τον θεατή ως κάτι που αυτός δεν καταλαβαίνει. Την ίδια δεν την ενοχλεί τα έργα της να θυμίζουν στον συνομιλητή μία ερμηνεία δική του ακόμη και μορφική, διαφοροποιημένη από την πρόθεσή της. Εκείνη όμως ελπίζει ότι μιλά τελικά σε αυτόν, για κάτι άχρονο, γι’ άυλα πράγματα, για καταστάσεις πέρα από το συναίσθημα.

Μεγακλής Ρογκάκος 24/10/2010
Ιστορικός Τέχνης και Επιμελητής Εκθέσεων.